Artikel 50 geldt: wie van je mensen moet dat herkennen

Artikel 50 van de EU AI Act geldt sinds 2 augustus 2026. De meeste organisaties hebben dat als een juridische vraag behandeld: welk lid is van toepassing, zijn wij aanbieder of gebruiksverantwoordelijke, wat zeggen de richtsnoeren.

Dat werk telt. Het is alleen niet waar naleving misgaat. Het gaat mis op het moment dat een marketeer een gegenereerd beeld publiceert zonder label, of een servicemedewerker een klant laat praten met een bot die zichzelf digitale assistent noemt. Geen van beiden deed iets roekeloos. Niemand had ze verteld dat de regel bestond.

Vier plichten, en de mensen erachter

Artikel 50 verdeelt vier transparantieplichten over twee rollen. Vertaal ze naar wie in jouw organisatie daadwerkelijk handelt.

Iemand moet weten dat een chatbot moet zeggen dat hij AI is. Dat is een productbeslissing, dus dat landt bij product en engineering. Maar het zijn serviceteams die merken wanneer een bot is omgedoopt tot iets vriendelijkers en de melding stilletjes is verdwenen.

Iemand moet gegenereerde audio, beeld, video of tekst machineleesbaar markeren. Dat is technisch, en ligt bij wie de generatieve functie uitrolt.

Iemand moet mensen informeren wanneer emotieherkenning of biometrische categorisatie op hen wordt toegepast. Dat is proces, en landt meestal bij operations of HR.

Iemand moet deepfakes en bepaalde publiekbelangtekst kenbaar maken. Dat is publicatie, dus marketing en communicatie, bij elke post opnieuw.

Het patroon is dat drie van de vier worden uitgevoerd door mensen die geen verordeningen lezen. Bereikte je geletterdheidsprogramma alleen compliance en legal, dan is de plicht gedocumenteerd en niet nagekomen.

Wat elke rol moet kunnen

Niet het artikelnummer kennen. Een situatie herkennen.

Een marketeer moet opmerken dat het beeld dat hij net voor een campagne genereerde een persoon is die niet bestaat, en dat dat precies de categorie is waar de wet over gaat. Een serviceverantwoordelijke moet opmerken dat "digitale assistent" een functie beschrijft en niet de aard van een systeem. Een contentredacteur moet weten wanneer een mens die na inhoudelijke controle redactionele verantwoordelijkheid draagt de labelplicht voor tekst wegneemt, en wanneer niet.